میگن عاشقی محاله 

                                 باشه ما محالو دیدیم   

                                    خیلیام میگن خیاله      

                                        اما ما خیالودیدیم                                             

               

به چه مانند کنم حالت چشمان تورا؟؟

به یکی نغمه جادویی از پنجه گرم؟

به یکی اختر رخشنده به دامان سپهر؟

                          یاااااااااااااا

به الماس سیاهی که بشویندش در جام شراب؟

به غزلهای نوازشگر حافظ در شب؟

یا به سرمستی طغیانگر دوران شباب؟؟؟

                      

به چه مانند کنم سرخی لبهای تو را؟

به یکی لاله ی شاداب که بنشسته به کوه؟

                  

مرمر صاف تنت را به چه مانند کنم؟

به بلورررری رخشان؟

یا به پاکی و دل انگیزی برف؟

یا به یکی ابر سفید؟

یا به یک مخمل خوشرنگ و نوازشگر گرم؟

به یکی چشمه نور؟

یا به سیمای گل انداخته از دولت شرم؟

به پرندی که کند جلوه گری در مهتاب؟

به گل یاس که پاشیده بر ان پرتو ماه؟

یا به قویی که رود نرم وسبک در دل اب؟

                   به چه مانند کنم؟

                         من ندانم....به نگاهی تو بگو... به چه مانند کنم؟؟؟

 

 

از روزی که خلود به دنیا اومد میترسیدم تنها ببرم حمومش کنم.همیشه مادر بزرگش توی این کار کمکم میکرد و من روی دستش اب میریختم .چون خلود خودش یه وانه کوچولو داره و توی اون میشینه و حموم میکنه وما از قبل اب رو توی یک سطل بزرگ اماده کرده و من کم کم رو دست مامان بزرگش اب میریختم و اون حمومش میکرد و من با اواز خوندن و بازی سرگرمش میکردم.

اوایل خلود از حمام میترسد و گریه میکرد ولی بعد کم کم عادت کرد و از اب بازی لذت هم میبرد چون ما وسایل بازی و کتاب حمام رو با خودمون میبردیم.یکی دو بار هم مامان بزرگش مریض بود و با کمک عمه جونش بردیمش حمام تا اینکه .... چند روزی میشه که دست مامان بزرگ درد میکنه و نمیتونه خلودو حمام کنه و من هم که دنبال این فرصت میگشتم که ترسم بریزه و خودم دخترم رو حموم بدم و امروز طبق یک عملیات غیر منتظره خلود رو بردم حموم و حسابی شستم و همش تو حموم دعا میکردم که تو  این کار موفق بشم و به ارزوم برسم .که خدا رو شکر به خوبی و خوشی تموم شد. کلی من و خلود توی حموم با هم بازی کردیم و اواز خوندیم و بالاخره خیلی خوش گذشت و از این به بعد هر ۲ یا ۳ روز یکبار اگه خدا بخواد با هم میریم حموم.

                                                  .

من خیلی دوست دارم دستمال کاغذی ها رو تکه تکه کنم

اخه خیلی حال میده.ببینید

چند روزی بود از دوستام میشنیدم که پسرشون با سر از تخت افتاده یا دخترشون با رورووک افتاده ویا بچشون در حالی که چهار دست و پا میرفته سرش خورده به سرامیک وبا شنیدن این خبرها خیلی میترسیدم اما ....شنیدن کی بود مانند دیدن. روز جمعه بعد از نهار بابایی گفت که دوستش پاشو جراحی کرده و باید بریم عیادتش .ساعت ۳.۳۰ بعد از ظهر به همراه بابایی و پدر بزرگ و مادر بزرگ خلود راه افتادیم که بریم بیمارستان.اونا بهمراه خلود رفتن سوار ماشین شدن و من بعد از قفل کردن در خونه رفتم دنبالشون و واسه بابایی هم بیسکوییت و یک بطری اب برده بودم .وقتی رسیدم پایین بابایی پشت فرمون نشسته بود و خلودی توی بغلش با فرمون بازی میکرد  و پدر بزرگ کنار بابایی و مادر بزرگ قسمته عقب ماشین نشسته بود.من هم رفتم  قسمته پشت سر بابایی سوار شدم و تا نشستم بیسکوییت و بطری رو گذاشتم کنار دست  بابایی و گفتم خلودو بده به من  وداشتم کیفمو برمیداشتم که جا بازتر بشه که یکهو دیدم خلود با سر پرت شد رو صندلی بین من و مامان بزرگشو من جیغ زدم بابایی چیکار کردی؟ و اون میگفت مگه نگفتی خلودو بهت بدم مگه نگرفتیش؟و خلود یکریز حیغ میزد و گریه میکرد و من از ماشین اومدم پایین ولی هر کاری میکردم ساکت نمیشد .شوکه شده بودم و خلاصه رفتیم بیمارستان و تمام راه خلود گریه میکرد و اونجا هم کلی گریه کرد و بچم داشت از حال میرفت و دکتر چکش کرد و گفت چیزیش نیست بیشتر ترسیده اما باید ۱۲ ساعت تحت نظر باشه و اگه استفراغ کرد و یا حالت گیجی داشت دوباره ببریمش بیمارستان  و خلاصه بهش مسکن دادن و خوابید و تا ساعت ۳ شب من مواظبش بودم که خدا روشکر چیزیش نشد.

موضوع از این قرار بود که وقتی من به بابایی گفتم بچه رو بده اون هم زود بچه رو اورده بود بالا که من بگیرم و دیگه پشت سرشو نگاه نکرده که من بچه رو ازش گرفتم یا نه؟ ولی قسم میخوره که حس کرده بچه از دستش کشیده شده(فکر کنم خلود با دیدن ما خودشو بسمت ما کشیده) و واسه این ولش کرده و من هم داشتم کیفو بر میداشتم اصلا بابایی رو ندیدم.

ولی موضوعی که دو روزه فکرمو مشغول کرده اینه که این لطف خدا بوده و خدا رحم کرده و ...............   

 معجزه بود که خلود از دسته بابایی به کف ماشیت پرت نشد و درست افتاد رو صندلی عقب کنار من.. شاید کاره فرشته ها بوده. برای سلامتی خلود نماز شکر خوندیم و حرف من و بابایی ۲ روزه اینه که اگه خدا نکرده چیزیش شده بود یک عمر خودمونو نمیبخشیدیم چون غفلت از هر دو ما بود.مامانی ما رو ببخش.

خدایا خلود رو به تو میسپارم تو حافظش باش

 

سلام خلودی.امروز میخوام کمی باهات درددل کنم.شاید این چیزهایی که میخوام بگم به نظر خیلی ها مسخره و پیش پا افتاده باشه اما برای من مهمه.طی این شش سال که با بابایی ازدواج کردم هرسال تابستون میرم ایران(اهواز)پیش بابا و مامان و خواهرام و یکدونه برادرم . و همیشه اول من میرم و بابایی با توجه به زمان مرخصیش یا یک ماه بعد میاد دنبالم و یا خودم برمیگردم .از چند ماه قبل شور و شوق دارم و سوغاتی میخرم و ... ولی تا میرسم اونجا و همه رو میبینم بعد از چند ساعت دلم واسه بابایی تنگ میشهولی دیگه خیلی زشته که بگم دلم تنگ شده و میخوام برگردم و از همون شب تلفن زدن وچت و ارسال مسج بین من و بابایی شروع میشه .قبلا فکر میکردم اگه بچه دار بشم این وابستگی کم میشه اما وقتی سه ماهه بودی و واسه یک هفته بردمت ایران بااینکه همش با تو سرگرم بودم  و مشغول تو و کارات اما باز هم خیلی زود دلم واسه بابایی تنگ شد.
امسال مشکلم دو تا شده اول که همون دوری بابایی و دوم تو.چون تو خیلی بابایی رو دوست داری و به اون وابسته ای و در کل بابایی هستی و خیلی هم غریبی میکنی و دوست ندارم اونجا شاهده گریه هات باشم.دوست ندارم شاهده این باشم که توی چهره ها دنبال چهره اشنا بگردی و میترسم غذا نخوری و میترسم از خونه غریبی کنی و میترسم مریض بشی و میترسم.............................حالا دیدی که سر دوراهی گیر کردم و با اینکه میدونم مامان فاطمه و خاله هات اندازه دنیا دوست دارن و بابا حاجی واسه دیدنت لحظه شماری میکنه ولی دست خودم نیست خیلی روی تو حساسم.میدونم که خیلی دارم سخت میگیرم اما چه کنم؟به خدا موندم که برم یا نه؟از یک طرف دلم واسه خانوادم تنگ شده و از یک طرف نمیخام تو اذیت بشی.تو هم دعا کن که کارها به امید خدا خود به خود اسون بشه و همه چیز  خوب پیش بره و به ما و اونا خوش بگذره.یعنی میشه تو غریبی نکنی و زود بهشون عادت کنی و حتی موقع برگشتن واسشون گریه کنی؟کاشکی

دختر نازم ۷ ماهگیت مبارک

 

 

خلودی الان ساعت ۱۲.۱ دقیقه است و ما رسما وارد روز چهارشنبه شدیم که مصادفه با تولد بابایی.عزیزم هر سال  روز تولد من یا  تولد بابایی ما تنها بودیم و بهمدیگه کادو میدادیم و میرفتیم بیرون شام میخوردیم و همدیگه رو سورپرایز میکردیم.امسال یه موجوده کوچولوی خوشکل هم به جمعمون اضافه شده که اون هم تو خلود خوشکله هستی.

امسال من و تو بابایی رو سورپرایز میکنیم . من و تو و عمه جونت رفتیم واسه بابایی کادو خریدیم و امروز عصر هم میریم کیکو میاریم و شب هم همراه بابا بزرگ ومامان بزرگ و عمه جون و ۲تا دختراش قراره  بریم شام بخوریم.

فکر کنم که امسال با وجود توبیشتر از هر سال خوش بگذره.بعد هم عکسا رو میزاریم اینجا.

            بابایی        تولدت          مبارک

 

این هم عکسها

کیک تولد

خلود و بابایی کنار اسباب بازیهای پارک

دست بزنید پا بکوبید دسته دسته

                                خلودی خانم یواش یواش نشسته 

خلودی تازه گیها میشینه البته چون میترسم یکهو سقوط کنه کنارش بالشت میزارم چون ۲ دفعه هم افتادهیکبار روی صورتش و یکبار با کلهکه خدا رو شکر با کمی گریه مسئله خاتمه پیدا کرد.جدیدا هم خیلی جیغ میکشه وحروفی مثل ددد  ب ب ب و گاهی قاطی میکنه و بجای دد و بب میگه دب و بدودیگه اینکه هر چیزی رو که میبینه سریع میزاره دهنش که بزنه به لثه هاش .بمیرم برای دخترم نمیدونم کی دندون در میاره که راحت بشه و سرمون هم داد میزنه و تا باباش کلیدو به در میزنه دیگه مامانی رو نمیشناسه و واسه باباش جیغ میکشه . از روزی که واکسن زدیم هم طبق معمول هنگ کرده و اعتصابه غذاودیگه اینکه با هر اسباب بازی فقط ۵ دقیقه بازی میکنه و بعد پرتش میکنه یه طرفی و عاشقه کنترل تلویزیونه  وخیلی دوست داره تو رورووکش هی دنباله ما بیاد و سفره رو به هم بریزه و عاشق دستمال کاغذیه و اگه غفلت کنم خوردتش و......وداشت یادم میرفت از عروس بازی و دالی هم خیلی خوشش میاد یعنی دختر عمش یه شال میندازه رو صورتش و براش کل میکشه اون هم غش میکنه از خنده و وقتی اینکارو نمیکنه خلود خودش شال رو میندازه رو سر خودش و منتظر میشه ما کل بکشیماین هم از دخترهای این دور و زمونه

              همش  براتتت  دلواپسم

راستی چی شد چجوری شد اینجوری عاشقت شدم

             شاید میگم تقصیر توست که کم شه از جرم خودم 

 امروزمن و خلود و بابایی رفتیم که واکسن خلودو بزنیم .همیشه اول میرفتیم پیش اقای دکتر و قد و وزن و حرارت رو چک میکردیم اما چون امروز اقای دکتر نبود یکراست رفتیم درمانگاه و رفتن به دکتر رو به چند روزه دیگه موکول کردیم. به درمانگاه که رسیدیم بابایی ماشینو پارک کرد و رفتیم به سمت اسانسور که بریم به قسمته واکسن در طبقه اول و تا رسیدیم بالا موبایل بابایی زنگ خورد و از شرکت تماس گرفته بودن و به علت سروصدا بابایی مجبور شده برگرده پایین که بهتر بتونه صحبت کنه. 

همیشه ۳ نفری وارد اتاق واکسن میشدیم و بابایی خلودو سرگرم میکرد تا من پاشو بگیرم و خانم پرستار واکسنو تزریق کنه ولی تا وقتی نوبتمون شد بابایی هنوز پایین بود و با موبایل حرف میزد و من هم پای خلودو گرفتم و هم باهاش حرف میزدم که گریه نکنه. و اولین واکسنو که زدنخلود شروع به گریه کرد و زود ارومش کردم اما واسه دومی خیییلییی گریه کرد و اشکهاش مثل دانه های مروارید سرازیر بود ودر حال گریه قطره رو هم تو دهانش چکوندن.

به زحمت ارومش کردم و اشکای قشنگشو پاک میکردم که بابایی رسید و گفت صدای گریه خلودو شنیده دستپاچه شده و نمیدونسته چکار کنه مکالمه رو ادامه بده و یا قطع کنه و بیاد پیش خلود.

الان هم دختر گلم داره تو تب میسوزه و پاهاش خیلی درد میکنه  و همش تو خواب گریه میکنه و نمیدونم شاید خوابه واکسنو میبینه و میترسه و من تا صبح بالای سرش بیدار میمونم و ازش پرستاری میکنم و امیدوارم صبح سرحال و سلامت از خواب بیدار بشه و اون خنده قشنگ هر روز رو نثار مامانی کنه.به امید اینکه همیشه سلامت باشی و هیچوقت گریه و ناراحتی و بیماری توگل رو نبینیم.