همیشه ۳ نفری وارد اتاق واکسن میشدیم و بابایی خلودو سرگرم میکرد تا من پاشو بگیرم و خانم پرستار واکسنو تزریق کنه ولی تا وقتی نوبتمون شد بابایی هنوز پایین بود و با موبایل حرف میزد و من هم پای خلودو گرفتم و هم باهاش حرف میزدم که گریه نکنه. و اولین واکسنو که زدنخلود شروع به گریه کرد و زود ارومش کردم اما واسه دومی خیییلییی گریه کرد و اشکهاش مثل دانه های مروارید سرازیر بود ودر حال گریه قطره رو هم تو دهانش چکوندن.

به زحمت ارومش کردم و اشکای قشنگشو پاک میکردم که بابایی رسید و گفت صدای گریه خلودو شنیده دستپاچه شده و نمیدونسته چکار کنه مکالمه رو ادامه بده و یا قطع کنه و بیاد پیش خلود.

الان هم دختر گلم داره تو تب میسوزه و پاهاش خیلی درد میکنه  و همش تو خواب گریه میکنه و نمیدونم شاید خوابه واکسنو میبینه و میترسه و من تا صبح بالای سرش بیدار میمونم و ازش پرستاری میکنم و امیدوارم صبح سرحال و سلامت از خواب بیدار بشه و اون خنده قشنگ هر روز رو نثار مامانی کنه.به امید اینکه همیشه سلامت باشی و هیچوقت گریه و ناراحتی و بیماری توگل رو نبینیم.